13 Shk Vendimi i gjykatës që urdhëroi avokatin të paguante një shumë të lartë dëmshpërblimi, ka shkelur lirinë e tij të shprehjes
Gjykata Evropiane për të Drejtat e Njeriut njëzëri ka gjetur se ka pasur shkelje të Nenit 10 (liria e shprehjes) të Konventës Evropiane për të Drejtat e Njeriut në rastin Pais Pires de Lima kundër Portugalisë (kërkesa nr. 70465/12, 12.02.2019).
Rasti kishte të bënte me një ankesë që pretendonte shkelje të lirisë së shprehjes pas një vendimi civil që urdhëronte një avokat t’i paguante kompensim një gjyqtari, nderin dhe reputacionin personal dhe profesional të të cilit e kishte sulmuar avokatin në fjalë.
Kërkuesi i shkroi Këshillit të Lartë Gjyqësor për t’u ankuar për mungesën e paanshmërisë nga ana e një gjyqtari R.P., duke denoncuar një rast “korrupsioni” dhe një “mashtrim”, pas një rasti në të cilin ai kishte qenë avokat mbrojtës.
Kërkuesi u gjet përgjegjës në procedurën civile për akuzat kundër gjyqtarit R.P. në një letër drejtuar KLGj-së, në të cilën ai kërkonte hapjen e një hetimi disiplinor kundër gjyqtarit. Pas një padie të ngritur nga gjykatësi R.P., gjykatat vendase njëzëri konsideruan se pretendimet për mashtrim, paragjykim dhe korrupsion nga kërkuesi në letrën e tij ishin shumë serioze dhe sfiduan personalitetin, nderin dhe integritetin profesional të gjyqtarit si përfaqësues i gjyqësorit. Duke qenë se kërkuesi gjithashtu e akuzonte gjyqtarin për rryshfet, GJEDNJ-ja e konsideron të përshtatshme që gjykatat vendore të kërkojnë prova relevante për të vërtetuar pretendimin e bërë nga kërkuesi. Gjykatat vendore konsideruan se pretendimet e kërkuesit ishin të pabaza.
Gjykata gjeti në veçanti se bazat e gjykatave vendore për vendosjen e përgjegjësisë civile dukeshin relevante dhe të mjaftueshme. Megjithatë, Gjykata vlerësoi se shuma e kompensimit që kërkuesi ishte urdhëruar t’i paguante gjykatësit R.P. ishte e tepruar, sidomos pasi akuzat nuk ishin bërë publike, por përmes një ankese në një letër dërguar KLGj-së. Edhe pse deklaratat në fjalë ishin diskutuar në qarqet gjyqësore, Gjykata vendosi që kërkuesi nuk mund të konsiderohej përgjegjës për rrjedhjet nga procedurat që duhej të mbeteshin konfidenciale. Gjykata arriti në përfundim se ndërhyrja në lirinë e shprehjes së aplikantit nuk ishte “e nevojshme në një shoqëri demokratike”.
Referencat nga faqja zyrtare e Gjykatës Evropiane për të Drejtat e Njeriut